بسم رب الحسین علیه السلام

السلام علیک یا أباعبدلله و علی الأرواح التی حلت بفنائک

علیک منی سلام الله أبداً ما بقیت و بقی اللیل و النهار

و لا جعله الله آخر العهد منی لزیارتکم

السلام علی الحسین

و علی علی بن الحسین

و علی اولاد الحسین

و علی اصحاب الحسین

 همیشه عکس های حرمش با دلم بازی می کرد!

هر بار که دوستی باهام خداحافظی کرد و گفت دارم میرم کربلا! با بغض التماسش کردم  به آقا بگه منو هم بطلبه...به همه می گفتم دعا کنید منم برم...

 اما سفر به کربلای حسین (ع) هیچ وقت یه آرزوی دست نیافتنی برام نشد !

هر وقت که من آب می خورم دلم میره کرببلا*** میگه حسین کی میرسه به ضریحت لبهای ما...؟

یادمه لحظه ی تحویل سال ۸۶ یکی از دوستان بهم گفت انشاءلله امسال سالی باشه که بری کربلا!

در جوابش گفتم: مطمئنم که امسال میرم!!!

چندین و چند بار تا پای سفر به کربلا رفته بودم! اما هر بار به دلیلی نشد که بشه!

هر بار حسرت...گلایه...اشک

حسرت زیارت تو مونده تو این دل زارم ***کربلاتو تا نبینم آروم و قرار ندارم

هر بار  پی می بردم که هنوز لیاقتش رو پیدا نکردم !

و هر بار عطش وجودم نسبت به کربلاش بیشتر و بیشتر شد!

بارها خوابِ رفتن به کربلا ، و حرم زیبای سیدالشهداء رو دیده بودم!

گاهی وقتا توی خوابم کربلاتو من میبینم ***سینه خیز میام تو صحنت روبرو ضریحت می شینم

اما

این بار متفاوت تر از دفعات قبلی بود!

چه صفایی!

با چشم بسته تا پای ضریح رفتم و تا چشم گشودم من بودم و ضریح زیبایش...

خلوت ِ خلوت !