یا لطیف

گویا؛ ایشان و ایشان ما را دعوت نموده اند به امری به نام (به قول خودشان!!) بازی؟!

خیلی، نمی دانم این به اصطلاح بازی چه فایده ای دارد؟!

بعضی می گویند: بهانه ایست برای تجدید خاطرات!

پست  بهترینِ ما که همیشه در دلمان هست! احتیاجی برای تجدید شدن ندارد اصلا!

بعضی می گویند: برای اینکه افرادی که، اون پستِ بهترین رو ندیدن، ببینن!

 ولی آخر پست ِ بهترین از نظر من است! شاید به نظر ِ آنها خیلی هم خوب نباشد!!ولی باز این دلیل کمی قانع کننده است!

بعضی هم می گویند: صِرف آپ کردن وبلاگ!

این دلیل هم که خُب خیلی واقعاً مسخره است! خیلی بَدم می آید از آپ کردن های بی مورد!!!

خلاصه اینکه خیلی دلمان خواست تا کسی که استارت ِ این به اصطلاح بازی را زده بشناسیم و بپرسیم چه دلیلی برای این کارش داشته است و چه اصراری بر اینکه هر شخص دو –سه نفر  دیگر را هم دعوت کند!!

بالاخره بنا بر "هر چه از دوست رسد نیکوست" ما هم بی خیال پرسش هایمان می شویم و با این سنمان(!) به این به اصطلاح بازی می پردازیم

هر چنددوست دارم، دیگران بهترین پُست ِ وبلاگ را انتخاب کنند اما ، برای اینکه دیگر بیش از این با این، به اصطلاح بازی مخالفت نکنیم و ساز ِ مخالف نزنیم، خودمان بهترین را از نظر ِ خودمان انتخاب می کنیم!!

خب از اولش هم می دانستم کدام پُستم را دوست تر می دارم!اما یه جورایی مجبور شدیم این وقت شب سری به آرشیو ِ خاک خورده ی وبلاگمان بزنیم!

علی رغم اینکه پست های خاطراتیم رو خیلی دوست میدارم (چون بیشتر تداعی کننده لحظات ِ معنوی ام هستند...)

اما ،پُست ِ "اگر شهید باشم،زنده ام ،زنده تر از زنده ها"از بهترین پست هایم بود!

هم از نظر ِ خودم بهترین بود هم از نظر ِ چند نفر ِ دیگر!

آخر می گویند: آنچه از دل بر آید، لاجرم بر دل نشیند!

 شهید ردانی پور می گوید: